همه ی هستی من آیینه ی تاریکیست

          که تو را در خود تکرار کنان

   به سحر گاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

                                          من  در این آیینه تو را   آه کشیدم آه                                       

       من در آیینه تو را

               به درخت و آب و آتش پیوند زدم

 

          زندگی شاید

                       یک خیابان دراز است که هر روز زنی با زنبیلی از آن

                                                                                          می گذرد

 

                                                                                                        فروغ