...چه کسی بو صدا زد سهراب
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ
مادرم در خواب است و شايد همه مردم شهر
شب..... به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه ها مي گذرد
و نسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي روبد
بوي هجرت مي آيد.................
.................................. بايد امشب بروم
من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم حرفي از جنس زمان نشنيدم
هيچ چشمي ، عاشقانه به زمين خيره نبود هيچ كس زاغچه اي را سر يك
مزرعه جدي نگرفت
بايد امشب بروم
بايد امشب چمداني را كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد ، بردارم و به سمتي بروم
، كه درختان حماسه پيداست ، رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند
يك نفر باز صدا زد:......
كفشهايم كو ؟ سپهری
