که تو را در خود تکرار کنان
به سحر گاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد
من در این آیینه تو را آه کشیدم آه
من در آیینه تو را
به درخت و آب و آتش پیوند زدم
زندگی شاید
یک خیابان دراز است که هر روز زنی با زنبیلی از آن
می گذرد
فروغ
صدا با سکوت آشتی نمی کند
کلمات انتظار می کشند
من با تو تنها نیستم هیچ کس با هیچ کس تنها نیست
شب از ستاره ها تنها تر است ....
طرف ما شب نیست
چخماق ها کنار فتیله بی طاقتند
خشم کوچه در مشت توست
در لبان تو شعر روشن صیقل می خورد
من تو را دوست می دارم
و شب از ظلمت خود وحشت می کند
شاملو