از ماه عذر خواستم
ولی جوابم را نداد
به خورشید التماس کردم
ولی نگاهم نکرد
از ستاره خواهش کردم
ولی به روی خودش نیاورد
و وقتی از ابر خواهش کردم
فقط برایم گریه کرد
نمی دانستم !!
چه کردم؟!
که باید این جور ....!
که باید اید این جور روزگار گذرانم
ولی این را می دانستم که خودم کردم
و این چیزی بود که به من ندا می داد
در دلم !
در وجودم !
در قلبم !
نوای شیرین در قلبم
ندای دلنشین آن
و آوای امیدوار آن
آرامم می کرد
پس یک بار دیگر با جسمی خسته
از ماه عذر خواستم به خورشید التماس از ستاره و ابر خواهش کردم
و باورم نمی شد که سخاوت این قدر زیبا باشد
چه لحظه های سبک و مهربان و لطیفی
گویی در فضایی پر از شراب ، نفس میزنم
گویی در زیر باران فرشتگان نشسته ام
می بارد و می بارد و هر لحظه بیشتر نیرو می گیرد
هر قطره اش فرشته ای است که از آسمان بر سرم فرود می آید
چه می دانم؟
خداست که دارد ریز غزل می سراید
غزل های عاشقانه ی مهربان و پر از نوازش
هر قطره ی این باران
کلمه ای از آن سرود هاست
علی شریعتی
بلکه در جامه ای سپید همراه با من شادمانی کنید
از کوچ من با حسرت سخن مگویید
بلکه چشمان خود را ببندید
آن گاه مرا در همان لحظه و نیز برای همیشه
در کنار خویش خواهید دید
مرا بر روی شاخه های نازک و پر برگ درختان بخوابانید
سپس بر دارید و بر دوش تان حمل کنید
و آرام و آهسته به جایی بکر و دست نخورده ببرید
جبران خلیل جبران
بلکه رسیدن به مرحله ای ست که دیگر نتوانند عشق بورزند
بی تاب اتنظار
رفتم
تا از سرزمین چشمه های سبز
برای روح تشنه ی معبد
برای کبوتران معصوم حرم آب بر گیرم
چشمه هایی که از دل آفتاب سر می زنند
سپیده ی صبح
نهری از آن سرزمین است
فلق دهانه ای از آن چشمه هاست
سرزمینی در آن سوی بامدادان
رفتم و دل
لبریز از عشق
جان تافته از ایمان
اندیشه روشن از حکمت
تن گرم از امید و ...
من بی تاب انتظار ...!
علی شریعتی