نشانت دادم ...
حصار آتش گرفته وجودم را
در لابه لای صخره های غربت
مثل مترسکهای بی دست و پا !
اما تو فقط نگاهم کردی . . .
لعنت به تو ...
نه !
لعنت به خودم ...
که بی هیچ ادعایی
دلم را به زیر قیمت فروختم !
لعنت به من که دلم را ...
شب است وتاریک
دل گرفته
از همه چیز...
ماه در آسمان می درخشد
ستاره ها خود نمایی می کنند
و دل شیفته ی آنان
آرام می شوم
چون لحظه ای بدون افکار بیهوده زندگی می کنم
دستم را بلند می کنم
و چشمانم را می بندم
و از ته دل آرزوی داشتن ستاره ای را می کنم
دستم را پایین می آورم
و دستم می درخشد
همانند قلبم
برای تو
به نام آنکه عشق را آفرید
می نویسم
با تمام وجود
با چشمی خسته
برای جسمی تشنه
تشنه برای درک کردن تو
تشنه برای فهمیدن تو
و
تشنه برای احساس کردنت.
خسته شدم سرم را برای روی میز گذاشتم
وباز هم به تو فکر می کنم
چیزی در برابر گلویم هست
می خواهم فریاد بزنم
اما
فریادم فرق دارد
با تمام وجود فریاد می زنم
بدون تو هیچم
بدون تو زندگی ندارم
و
به خاطر همه چیز از تو ممنونم
خدای مهربون...
من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت
من به انتظارش نشستم
وقتی که دیگر نتوانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی او تمام کرد
من شروع کردم
وقتی او تمام شد
من آغاز شدم
و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن
مثل تنها مردن...
هیچکس نیست به ساحل پیدا
لکه ای نیست به دریا تاریک
که شود قایق
اگرآید نزدیک
مانده بر ساحل
قایقی ریخته شب بر سر او
پیکرش را ز رهی نا روشن
برده در تلخی ادراک فرو.
هیچکس نیست که آید از راه
و به آب افکندش.
و در این وقت که هر کوهه ی آب
حرف با گوش نهان می زندش
موجی اشفته فرا می رسد از راه که می گوید با ما
قصه ی یک شب طوفانی را...